Er kwamen veel mensen naar de begrafenis.

Den Haag – Vrienden van de familie van Ximena Pieterse hebben een stichting opgericht in naam van het vermoorde meisje. De oprichters, vrienden van de Haagsche Rugby Club, willen niet alleen de familie Pieterse helpen, maar ook families van andere rugbyspelers.

De stichting moet de uitvaart van Ximena bekostigen en daarna ook zorg en ondersteuning bieden als een andere rugbyspeler ziek of invalide wordt, of overlijdt. Het idee voor de Stichting Ximena ontstond na de crematie van Ximena, tijdens de condoléance op de Haagsche Rugby Club.

• www.stichtingximena.nl

De bekendmaking van de Hilversumsesportkampioenen vond plaats op donderdag 8 maart 2012 in deBurgerzaal van het Raadhuis. In de categorieën ‘sporttalent t/m 17jaar’, ‘de meest talentvolle sportploeg‘, ‘sportvrouw’, ‘sportman’en ‘sportploeg van 2011’ werden prijzen uitgereikt. Daarnaast werdbekend gemaakt welke sportvrijwilliger van 2011 de Rinus SchaapPrijs (schaap met vijf poten) in ontvangst mocht nemen.

Ted van der Meer begon het programma met een interview metwethouder sport, Erik Boog. Daarna maakte de voorzitter van dejury, Jacques van Rooijen, de nominaties bekend en tot welke keuzede jury was gekomen. De jury heeft ervoor gekozen om de meeste vande aangemelde sportploegen vanwege hun bijzonder talentvolleprestaties te selecteren als ‘meest talentvolle sportploeg 2011’.

Anne van Veenendaal van de Larense Mixed Hockey Club werd verkozentot ‘sporttalent t/m 17 jaar 2011´. Dezetalentvolle hockeyster is op 15-jarige leeftijd Europees Kampioengeworden met het Nederlandse meisjes hockeyteam A. Ditkampioenschap vond plaats op hockeyclub Kampong te Utrecht. Annewas eerste keeper terwijl zij eigenlijk nog de B-leeftijd had.

In de categorie ‘sportvrijwilliger van het jaar2011’ (de Rinus Schaap Prijs) mocht Peter Griffioen vans.c. ‘t Gooi het ‘schaap met de vijf poten’ in ontvangst nemen.Peter Griffioen is 63 jaar lid van de s.c. ’t Gooi, is al 56 jaaractief in allerlei vrijwilligersfuncties die bij een verenigingdenkbaar zijn, is erelid sinds 1994 en draagt sinds 2010 dedikverdiende eretitel “mister de s.c. ’t Gooi”.

Joyce van Altena‘ werd ‘Hilversumse sportvrouw2011’. Joyce is afkomstig uit een roemrucht Hilversumsrugbygeslacht. Zij is opgeleid bij de Rugbyclub Hilversum en maaktdeel uit van de nationale sevens-ploeg. Een olympisch projectwaarvan veel verwacht wordt door NOC*NSF op de Olympische spelenvan 2016 in Rio.

Het B-junioren voetbalteam van v.v. Altius werd in 2011najaarskampioen, voorjaarskampioen en won, voor het eerst in declubgeschiedenis, de KNVB-districtbeker West 1 voorB-junioren.  De jury vond het B-junioren voetbalteam dermatetalentvol, dat zij ervoor koos dit team te benoemen tot de‘meest talentvolle sportploeg van 2011’.

Het eerste team van Rugbyclub Hilversum werd – net als in 2010 –‘Hilversumse sportploeg 2011’.
Nadat het team in 2010 na 24 jaar eindelijk weer de landstitel wistte veroveren, werd het team in 2011 voor de tweede keer op rijlandskampioen.

Voetballer Davy Klaassen werd uitgeroepen tot ‘Hilversumsesportman’ van het jaar 2011. Davy werd door Ajax gescoutbij H.s.v. Wasmeer. Hij maakt in het najaar van 2011 zijn debuutbij Ajax en dat nog wel voor een wedstrijd om de Champions League,uit tegen Lyon.

Wethouder Erik Boog reikte namens het gemeentebestuur de prijzenaan de sporters uit. Na afloop van de prijsuitreiking was er onderhet genot van een hapje en drankje gelegenheid de winnaars tefeliciteren en na te praten over sport.

Malachy (in groene shirt) probeert zijn broertje Oisin af te stoppen. (Foto: Jan Aukes)

1 / 1

volgende >

>

||

HOOFDDORP – Elkaar omgooien, langdurig rennen en lekker uitleven op de tackle bag. Een aantal redenen voor de jongste groep om afgelopen vrijdagavond mee te doen aan de eerste rugbytraining in de Haarlemmermeer.

De training vond in vier leeftijdsgroepen plaats op de voormalige velden van voetbalvereniging UNO. ‘Het uiteindelijke doel om een zelfstandige rugbyvereniging naar Haarlemmermeer te halen, komt steeds een stapje dichterbij’, aldus Michel Arends, jeugdbestuurslid bij de Nederlandse Rugby Bond.

Slapen

Op het veld leren trainers Lambert en Lennart de allerjongsten de beginselen van het jeugdrugby. Het is duidelijk nog wennen en aftasten, want voor de categorie 6- tot 10-jarigen staan er maar vier jongetjes op het veld. De Ierse broertjes Malachy (5) en Oisin (4) vallen eigenlijk niet in de doelgroep, maar vermaken zich opperbest, onder toeziend oog van hun vader. Hij las over de training in de krant en besloot in overleg met zijn zoons naar de eerste training te gaan. Vechten, tackelen, vallen en weer opstaan. De twee broertjes doen er alles aan om de eivormige rugbybal in handen te krijgen. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met de ball skills en ze zullen straks heerlijk slapen, lacht hun vader.

Achterwaarts

Verderop het veld staan Koen en Qwinn tegen over elkaar. Zij worden getraind door Robin, fanatiek rugbyspeelster en dochter van Michel Arends, die zelf ook aanwezig is. Zij leert beide jongens met behulp van gele pionnen naast elkaar te rennen, achterwaarts te passen en hoe je de bal op een speciale manier vasthoudt. Koen (9) kent de sport van televisie. ‘Je wordt er fit van en het is leuk om elkaar om te gooien’, is zijn conclusie na het eerste halfuurtje. ‘Met vrienden speelde ik al American football op straat. Ik houd wel van het langdurige rennen en het in teamverband spelen. Als een speler niet goed meedoet, loopt alles in de soep’, weet Qwinn.

Haarlemmermeerse rugbyers die zich de komende tijd aanmelden, spelen voorlopig nog onder de vleugels van Rugbyclub Haarlem wedstrijden en toernooien. Inmiddels zijn er twintig aanmeldingen. De Nederlandse Rugby Bond (NRB), Rugbyclub Haarlem, voetbalvereniging UNO en Sportservice Haarlemmermeer hebben rugby naar Haarlemmermeer gehaald. ‘We verwachten over zo’n 5 jaar honderd tot honderdvijftig leden te hebben’, aldus UNO-voorzitter Hans van der Meij die samen met de secretaris bij de eerste training aanwezig is. ‘Vooral in de leeftijdscategorie 10 tot 12 jaar wordt een sterke groei verwacht. Bij de leeftijdsgroep daaronder is het vaak dat de ouders de sport voor hun kind uitkiezen, bijvoorbeeld voetbal of judo. Rugby kun je zien als een soort combi van deze twee sporten.’

De trainingen vinden iedere vrijdagavond plaats voor jeugd tot en met 18 jaar, op de voetbalvelden in sportpark Toolenburg. De kosten voor zes keer trainen zijn 10 euro. Inschrijvingen en meer informatie: www.rugbyclubhaarlem.nl.

Tovaal eindelijk koploper na zege in Rotterdam (0-79)

maandag 27 februari 2012

Na de 0 – 79 uitzege op Erasmus/RSRC 2 is de Goese Rugbyclub Tovaal eindelijk koploper in de vierde klasse Zuidwest 1. Vier weken geleden zegevierde Tovaal op eigen veld nog met 99 – 0. Tovaal won dit seizoen alle competitieduels met grote cijfers, maar na een reglementaire nederlaag tegen Rotterdam 2, waartegen het beroep overigens nog steeds loopt, moest Tovaal tot afgelopen zondag de Rotterdammers nog steeds voor zich dulden. Bij een zege op HRC 4, dat volgende week op sportpark Het Schenge in Goes op bezoek komt, grijpt Tovaal de titel definitief. Tovaal kwam weer sterk uit de startblokken. Aanvoerder Maurice Boelhouwers zorgde binnen enkele minuten al met twee tries en twee conversions voor een  0 – 14 voorsprong. Vervolgens moest Arnoud Wouters met een vermeende gebroken duim naar de kant. Twee Rotterdamse studenten vergezelden hem, maar na een controle in het ziekenhuis bleek het bij Arnoud allemaal mee te vallen. Tovaal hield het initiatief. Via een try van Arko Hoondert, die het seizoen afmaakt bij Tovaal en drie tries van Sebastiaan Verdonk ging Tovaal met een 0 – 36 voorsprong de rust in. In de tweede helft bleef het eenrichtingsverkeer. William Beitler voerde de voorsprong met twee tries op tot 0 – 48, waarna Arko Hoondert en Marijn Riemens voor 0 -60 zorgden. Maurice Boelhouwers deed ook nog een duit in het zakje en in de slotminuten legden Remi van Oosten en Sebastiaan Verdonk de eindstand vast op 0 – 79. Remi van Oosten zorgde er met een fraaie tackel ook nog voor dat de 0 op het bord bleef staan. Captain Boelie benutte in totaal zeven conversions.

Met dank aan Remi van Oosten.

De Zwarte Duivels staan op 25 februari oog in oog met rivaal en buurland Nederland.

De Belgische rugbyploeg moet in divisie 1B Polen en Moldavië laten voorgaan, maar heeft wel minder wedstrijden gespeeld. Als de ploeg haar sterke prestaties voortzet, mag ze volgend seizoen naar divisie 1A en komt ze uit tegen landen als Roemenië, Rusland en Georgië. Die hebben alle drie deelgenomen aan het afgelopen wereldkampioenschap.

Maar eerst moeten de Zwarte Duivels hun sterke reeks dus verderzetten, te beginnen met de match tegen Nederland. Op 25 februari wordt om 15 uur de aftrap gegeven in het Koning Boudewijnstadion. Kaartjes kosten tussen 5 en 15 euro en zijn verkrijgbaar bij Fnac.

In het stadion komt voor de gelegenheid een Total Rugby Village. Daar worden de confrontaties tussen Ierland en Italië (aftrap om 14.30 uur) en tussen Engeland en Wales (17 uur) op groot scherm getoond. Scheidsrechters zullen er uitleg verschaffen over de rugby­regels.

In de voormiddag spelen de Vlaamse U15 (11 uur) en U17 (12.30 uur) tegen Nederlandse selecties. Beide wedstrijden worden gespeeld op het veld van de VUB.

Hoofdagent Pien Selbeck zet je niet zomaar even opzij. Zou ook wel raar zijn voor een rugbyer met een glorieus verleden als judoka. Als Sportvrouw van het jaar 2011 is ze de ideale ambassadrice voor sportbeoefening bij de politie. Ze onderschrijft dan ook het initiatief van NPB Jong om de komende tijd het belang van een actieve levensstijl voor politieambtenaren te promoten, zoals vastgelegd in het NPB Jong Sportplan. Bij tal van collega’s laat de mentale en fysieke weerbaarheid te wensen over; meer ruimte en waardering voor sport kan daar verbetering in brengen.

Sommige mensen weten al jong waartoe ze in staat zijn. Pien Selbeck is zo iemand. Als veertienjarige judoka vroeg ze aan haar trainer: ‘Wanneer word ik nationaal kampioen bij de junioren?’ Het was al niet eens meer de vraag of ze het zou worden. En ze werd het, tot drie keer toe. Ook deed ze mee aan een WK en enkele EK’s junioren. Maar ja, haar ouders gingen scheiden en afgelopen was het met de ritjes met haar vader naar de training. ‘Ik presteerde minder en daar houd ik niet van. Ik raakte mijn motivatie kwijt.’

Anderhalf jaar deed ze niets aan sport. Tot ze tijdens haar werk in een café enkele rugbyers ontmoette die haar deze sport aanraadden. ‘Zo raakte ik in 2004 in het rugby verzeild, een jaar voordat ik aan de Politieacademie begon.’ De overstap naar rugby was niet zo groot. ‘Ik durfde al te tackelen en hardlopen deed ik ook al.’ Bij SRC Thor leerde ze de fijne en wat minder fijne kneepjes van het spel. Een jaar later deed ze al mee aan het EK 15’s rugby. In 2007 speelde ze haar eerste Rugby Sevens-wedstrijd met het Nederlandse team. Dat is een zware, snelle en dynamische variant van rugby en de enige vorm die op de Olympische Spelen wordt gespeeld. Dat is nauwelijks toevallig, want de lat kan voor Pien Selbeck niet hoog genoeg liggen. Ze ziet zichzelf al staan op het ereschavot in Rio de Janeiro tijdens de Olympische Spelen van 2016, waar ze de Olympische gouden medaille vastbijt.

Hangen en wurgen
Reden genoeg om Pien Selbeck, afgelopen november tijdens het sportgala van het regiokorps Amsterdam-Amstelland uitgeroepen to Sportvrouw van het jaar 2011, te vragen hoe ze het topsporten kan combineren met het werk bij de politie. Met hangen en wurgen, zo blijkt. ‘Op de Politieacademie kwam het erop aan goede planningen te maken en goed te communiceren, waardoor ik vrij kon krijgen. Ik mocht daarom naar het EK gaan. Maar trainingsfaciliteiten ontbraken.’

Tegenwoordig werkt ze twaalf uur per week bij de politie en traint ze tweeëndertig uur per week. Die moordende werkweek vraagt om een ijzeren discipline. Dat betekent om zes uur opstaan en eten klaarmaken volgens een eetplan waarin groenten, eieren en vitaminepillen de dienst uitmaken. ‘Heel wat anders dan in de politiekantine, daar kan ik vrijwel niets eten.’ Om kwart over zeven start ze haar scooter en rijdt ze vanaf haar Amsterdamse huis in hartje stad naar de NRB (Nederlandse Rugby Bond) in Amsterdam-Geuzenveld. Dan gauw weer naar huis, omkleden en eten (vlees en eieren) en daarna om klokslag elf aantreden bij Wijkteam Beursstraat. Als het drie uur is geweest gaat ze na gedane arbeid op de scooter huiswaarts, waar het omkleden geblazen is. De reis gaat dan weer naar de NRB voor de training. Om half zeven maakt ze weer eten, om half tien zet ze de wekker op scherp en duikt ze onder de wol.

Topsportcontract
Al met al maakt ze dus een loodzware 44-urige werkweek. Wat enige verlichting zou kunnen geven, is een topsportcontract binnen het Amsterdamse korps, waarvoor ze tijdens het gala een mondelinge toezegging kreeg van de korpschef. ‘Eigenlijk was ik daar nog blijer mee dan met de verkiezing tot sportvrouw van het jaar, want ik zat er al enige tijd op te wachten,’ zegt ze hierover op haar website. ‘De politie faciliteerde eerst helemaal niets,’ vertelt ze. ‘En nu wordt dat 80 uur per jaar. Helaas moet ik nog geduld hebben. Ik ben benieuwd wanneer ik mijn nieuwe contract zal ondertekenen.’ Terneergeslagen is ze niet, integendeel. ‘Het is een droomleven dat ik altijd al heb gewild. Sport staat voorop en daarnaast is maatschappelijke betrokkenheid ook heel belangrijk voor me. Met mijn werk is dat een mooie combinatie.’

Dankzij haar prestaties weet Pien collega’s te inspireren. ‘Als topsporter krijg je wat extra’s mee; je weet wat je moet doen om iets voor elkaar te krijgen. Ik kan collega’s motiveren om te gaan sporten en ik kan ze aansporen hun droom na te streven. Ook als het om werkgerelateerde zaken gaat, kan ik motiveren.’

Weerbaarheid
Meer sporten zou bij veel collega’s hun professionele weerbaarheid ten goede komen. Er zijn er te veel die door een gebrekkige conditie niet altijd hun mannetje staan en net tekort komen om bijvoorbeeld dat ene sprintje te trekken. ‘Voor de executieve mensen moet daarom een standaard komen; men moet een bepaalde basisconditie hebben om op straat te kunnen werken. En daarom moet je ook faciliteiten hebben om te sporten. Natuurlijk ben je als werknemer verantwoordelijk voor je conditie. Maar als de werkgever een sporttoets verplicht stelt, moet ze werknemers wel de kans geven om te trainen. Ik vind dat straks de nationale politie trainingsfaciliteiten moet aanreiken.’

Sterker en frisser
Een (top)sporter moet kunnen omgaan met tegenslagen. Ook dat verhoogt de mentale weerbaarheid. In het geval van Pien was de weg terug na een zware schouderblessure een heftige beproeving, ook al omdat ze er vorig jaar het EK in Boekarest door miste. ‘Het was eigenlijk onmogelijk om tijdig voor het volgende toernooi, november 2011 in Dubai, te herstellen, maar ik heb het toch gehaald. De kers op de taart was dat ik mee mocht naar Dubai. Je leert jezelf wel kennen in slechte tijden. Ik zat zes weken met mijn arm in een mitella. Dat was de hel, want ik ben nogal ongeduldig. Ik leerde doorzetten, waardoor ik tweeënhalve maand van de normale revalidatietijd heb afgesnoept. Ik kwam er sterker en frisser uit en weet nu ook pas echt wat andere mensen die zoiets overkomt doormaken. Mentaal was ik al aardig in balans, maar ik kan nu veel meer relativeren. Ik kan meer van het ‘nu’ genieten en denk niet meer alleen aan de toekomst.

Natuurlijk heeft Pien op het werk net als ieder ander ook wel eens mindere momenten. ‘Bijvoorbeeld als ik naar een zware aanrijding moet. Maar door de sport heb ik geleerd mijn gevoelens goed te uiten. Dat moet ook wel, anders weet niemand waar je mee bezig bent. Bij collega’s merk ik echter vaak een soort trots, die ze ervan weerhoudt op dat gebied hulp te vragen. Ze geven dan niet aan dat ze hun ervaringen geen plek kunnen geven en willen het zelf oplossen. Veel politiemensen willen niet hun zwakke kant laten zien. Maar juist als je lekker in je vel zit, stel je zulke vragen. Ben je onzeker, dan laat je het minder snel merken, is mijn ervaring.’

Pien Selbeck (27) rondde na de havo de Amsterdamse Politieacademie af. Zij woont in Amsterdam-Centrum en werkt twaalf uur in de week bij het Amsterdamse korps als hoofdagent (Wijkteam Beursstraat). Vanaf 1 september 2011 rugbyt ze fulltime (tweeëndertig uur per week) bij de Dutch Sevens Ladies. Bij dit eerste professionele Nederlandse vrouwenrugbyteam is ze center en prop (staat vooraan bij de scrum).

www.pienselbeck.com
Twitter: #pienselbeck