Hoofdagent Pien Selbeck zet je niet zomaar even opzij. Zou ook wel raar zijn voor een rugbyer met een glorieus verleden als judoka. Als Sportvrouw van het jaar 2011 is ze de ideale ambassadrice voor sportbeoefening bij de politie. Ze onderschrijft dan ook het initiatief van NPB Jong om de komende tijd het belang van een actieve levensstijl voor politieambtenaren te promoten, zoals vastgelegd in het NPB Jong Sportplan. Bij tal van collega’s laat de mentale en fysieke weerbaarheid te wensen over; meer ruimte en waardering voor sport kan daar verbetering in brengen.

Sommige mensen weten al jong waartoe ze in staat zijn. Pien Selbeck is zo iemand. Als veertienjarige judoka vroeg ze aan haar trainer: ‘Wanneer word ik nationaal kampioen bij de junioren?’ Het was al niet eens meer de vraag of ze het zou worden. En ze werd het, tot drie keer toe. Ook deed ze mee aan een WK en enkele EK’s junioren. Maar ja, haar ouders gingen scheiden en afgelopen was het met de ritjes met haar vader naar de training. ‘Ik presteerde minder en daar houd ik niet van. Ik raakte mijn motivatie kwijt.’

Anderhalf jaar deed ze niets aan sport. Tot ze tijdens haar werk in een café enkele rugbyers ontmoette die haar deze sport aanraadden. ‘Zo raakte ik in 2004 in het rugby verzeild, een jaar voordat ik aan de Politieacademie begon.’ De overstap naar rugby was niet zo groot. ‘Ik durfde al te tackelen en hardlopen deed ik ook al.’ Bij SRC Thor leerde ze de fijne en wat minder fijne kneepjes van het spel. Een jaar later deed ze al mee aan het EK 15’s rugby. In 2007 speelde ze haar eerste Rugby Sevens-wedstrijd met het Nederlandse team. Dat is een zware, snelle en dynamische variant van rugby en de enige vorm die op de Olympische Spelen wordt gespeeld. Dat is nauwelijks toevallig, want de lat kan voor Pien Selbeck niet hoog genoeg liggen. Ze ziet zichzelf al staan op het ereschavot in Rio de Janeiro tijdens de Olympische Spelen van 2016, waar ze de Olympische gouden medaille vastbijt.

Hangen en wurgen
Reden genoeg om Pien Selbeck, afgelopen november tijdens het sportgala van het regiokorps Amsterdam-Amstelland uitgeroepen to Sportvrouw van het jaar 2011, te vragen hoe ze het topsporten kan combineren met het werk bij de politie. Met hangen en wurgen, zo blijkt. ‘Op de Politieacademie kwam het erop aan goede planningen te maken en goed te communiceren, waardoor ik vrij kon krijgen. Ik mocht daarom naar het EK gaan. Maar trainingsfaciliteiten ontbraken.’

Tegenwoordig werkt ze twaalf uur per week bij de politie en traint ze tweeëndertig uur per week. Die moordende werkweek vraagt om een ijzeren discipline. Dat betekent om zes uur opstaan en eten klaarmaken volgens een eetplan waarin groenten, eieren en vitaminepillen de dienst uitmaken. ‘Heel wat anders dan in de politiekantine, daar kan ik vrijwel niets eten.’ Om kwart over zeven start ze haar scooter en rijdt ze vanaf haar Amsterdamse huis in hartje stad naar de NRB (Nederlandse Rugby Bond) in Amsterdam-Geuzenveld. Dan gauw weer naar huis, omkleden en eten (vlees en eieren) en daarna om klokslag elf aantreden bij Wijkteam Beursstraat. Als het drie uur is geweest gaat ze na gedane arbeid op de scooter huiswaarts, waar het omkleden geblazen is. De reis gaat dan weer naar de NRB voor de training. Om half zeven maakt ze weer eten, om half tien zet ze de wekker op scherp en duikt ze onder de wol.

Topsportcontract
Al met al maakt ze dus een loodzware 44-urige werkweek. Wat enige verlichting zou kunnen geven, is een topsportcontract binnen het Amsterdamse korps, waarvoor ze tijdens het gala een mondelinge toezegging kreeg van de korpschef. ‘Eigenlijk was ik daar nog blijer mee dan met de verkiezing tot sportvrouw van het jaar, want ik zat er al enige tijd op te wachten,’ zegt ze hierover op haar website. ‘De politie faciliteerde eerst helemaal niets,’ vertelt ze. ‘En nu wordt dat 80 uur per jaar. Helaas moet ik nog geduld hebben. Ik ben benieuwd wanneer ik mijn nieuwe contract zal ondertekenen.’ Terneergeslagen is ze niet, integendeel. ‘Het is een droomleven dat ik altijd al heb gewild. Sport staat voorop en daarnaast is maatschappelijke betrokkenheid ook heel belangrijk voor me. Met mijn werk is dat een mooie combinatie.’

Dankzij haar prestaties weet Pien collega’s te inspireren. ‘Als topsporter krijg je wat extra’s mee; je weet wat je moet doen om iets voor elkaar te krijgen. Ik kan collega’s motiveren om te gaan sporten en ik kan ze aansporen hun droom na te streven. Ook als het om werkgerelateerde zaken gaat, kan ik motiveren.’

Weerbaarheid
Meer sporten zou bij veel collega’s hun professionele weerbaarheid ten goede komen. Er zijn er te veel die door een gebrekkige conditie niet altijd hun mannetje staan en net tekort komen om bijvoorbeeld dat ene sprintje te trekken. ‘Voor de executieve mensen moet daarom een standaard komen; men moet een bepaalde basisconditie hebben om op straat te kunnen werken. En daarom moet je ook faciliteiten hebben om te sporten. Natuurlijk ben je als werknemer verantwoordelijk voor je conditie. Maar als de werkgever een sporttoets verplicht stelt, moet ze werknemers wel de kans geven om te trainen. Ik vind dat straks de nationale politie trainingsfaciliteiten moet aanreiken.’

Sterker en frisser
Een (top)sporter moet kunnen omgaan met tegenslagen. Ook dat verhoogt de mentale weerbaarheid. In het geval van Pien was de weg terug na een zware schouderblessure een heftige beproeving, ook al omdat ze er vorig jaar het EK in Boekarest door miste. ‘Het was eigenlijk onmogelijk om tijdig voor het volgende toernooi, november 2011 in Dubai, te herstellen, maar ik heb het toch gehaald. De kers op de taart was dat ik mee mocht naar Dubai. Je leert jezelf wel kennen in slechte tijden. Ik zat zes weken met mijn arm in een mitella. Dat was de hel, want ik ben nogal ongeduldig. Ik leerde doorzetten, waardoor ik tweeënhalve maand van de normale revalidatietijd heb afgesnoept. Ik kwam er sterker en frisser uit en weet nu ook pas echt wat andere mensen die zoiets overkomt doormaken. Mentaal was ik al aardig in balans, maar ik kan nu veel meer relativeren. Ik kan meer van het ‘nu’ genieten en denk niet meer alleen aan de toekomst.

Natuurlijk heeft Pien op het werk net als ieder ander ook wel eens mindere momenten. ‘Bijvoorbeeld als ik naar een zware aanrijding moet. Maar door de sport heb ik geleerd mijn gevoelens goed te uiten. Dat moet ook wel, anders weet niemand waar je mee bezig bent. Bij collega’s merk ik echter vaak een soort trots, die ze ervan weerhoudt op dat gebied hulp te vragen. Ze geven dan niet aan dat ze hun ervaringen geen plek kunnen geven en willen het zelf oplossen. Veel politiemensen willen niet hun zwakke kant laten zien. Maar juist als je lekker in je vel zit, stel je zulke vragen. Ben je onzeker, dan laat je het minder snel merken, is mijn ervaring.’

Pien Selbeck (27) rondde na de havo de Amsterdamse Politieacademie af. Zij woont in Amsterdam-Centrum en werkt twaalf uur in de week bij het Amsterdamse korps als hoofdagent (Wijkteam Beursstraat). Vanaf 1 september 2011 rugbyt ze fulltime (tweeëndertig uur per week) bij de Dutch Sevens Ladies. Bij dit eerste professionele Nederlandse vrouwenrugbyteam is ze center en prop (staat vooraan bij de scrum).

www.pienselbeck.com
Twitter: #pienselbeck

Natuurlijk waren wij al trots en blij met onze voorzitster José van der Linden-Stander, maar sinds gisteren zijn we nog een beetje trotser. In ‘t Stamhuis in Purmerend ontving José tot haar grote verrassing een Koninklijke onderscheiding! Burgemeester Don Bijl spelde haar het speldje op waarmee ze benoemd werd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. José ontving de onderscheiding voor het vrijwilligerswerk dat zij  sinds 1979 voor de samenleving verricht op het terrein van toneel, verenigingenbehartiging, stadswelzijn, cultuurhistorie en natuurlijk de rugbysport. José namens de hele vereniging van harte gefeliciteerd!

Dinsdag 31 januari presenteerde de Nederlandse Rugby Bond officieel de plannen met haar Dames Rugby VII programma voor de komende jaren. In samenwerking met CTO Amsterdam is de weg ingeslagen naar de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro. De komende maanden en jaren zullen de volgende stappen gemaakt worden.

Nadat in 2009 bekend was gemaakt dat Rugby Sevens vanaf 2016 een Olympische sport wordt, startte de NRB in het seizoen 2010-2011 een volledig op Sevens gericht trainingsprogramma. Het doel van dit programma was om een inhaalslag te maken ten opzichte van andere landen en hiermee plaatsing voor de Olympische Spelen veilig te stellen.

Inmiddels is gebleken dat de NRB niet meer bezig is met een inhaalslag, maar met een ‘uitloopslag’. Het Nederlandse trainingsprogramma is één van de drie fulltime programma’s in de wereld en is qua kwaliteit en intensiteit alleen vergelijkbaar met het trainingsprogramma van Canada. Veel van de grote rugbylanden zullen na de Olympische Spelen van 2012 hun 7’s programma intensiveren, maar de NRB denkt dat dit te laat is. De bond heeft daarom bewust gekozen om hier al eerder volledig op te focussen. Veel grote rugbylanden als Frankrijk en de Verenigde Staten worden inmiddels regelmatig verslagen.

Het programma is sinds de start in rap tempo ontwikkeld. Sinds de start van het seizoen 2010-2011 werkt de bond officieel samen met CTO Amsterdam. Dankzij deze samenwerking wonen, studeren en trainen de dames centraal in Amsterdam. Bovendien heeft de bond naast een ‘elite-team’ ook geïnvesteerd in een ‘development-team’ en ‘talenten-team’. Een belangrijke uitdaging ligt nu niet in het bereiken van de top, maar het blijven in de top. Om dit te bewerkstelligen wordt er veel geïnvesteerd in talentvolle sporters. Via speciaal georganiseerde recruitmentdagen krijgen zij-instromers de kans om in te stromen in het Olympische programma. Hierbij richt de NRB zich onder andere op sporters die in hun eigen sport net niet de top hebben gehaald, maar dit in het rugby wel kunnen bereiken.

In 2012 worden concreet de eerste stappen richting Rio gezet. Via een plek bij de top-5 van het WK-kwalificatietoernooi, later dit jaar in Moskou, verwachten de dames zich te kwalificeren voor het WK. Via het WK en vervolgens de World Series moet in 2015 uiteindelijk kwalificatie voor de Olympische Spelen afgedwongen worden. De komende maanden zal er hard getraind worden om dit te bereiken. Op de kalender staan internationale toernooien in Las Vegas, Hong Kong, Londen en Amsterdam. Tussendoor zal er een trainingskamp belegd worden in Zuid-Afrika. Bovendien vindt in juni het EK plaats in Nederland. Op Ameland zal Nederland proberen om voor het eerst in de geschiedenis Europees Kampioen te worden.

De komende maanden zullen de Rugby Sevens dames regelmatig nieuws brengen rondom het programma. Via Facebook en Twitter kunt u volledig op de hoogte blijven. Volg daarnaast @CTOAmsterdam voor nieuws rondom al onze acht sportprogramma’s!

Pigs kampioen!

The Pigs

De Arnhemse rugbyclub The Pigs zijn kampioen van de vierde klasse regio midden geworden. In een spannende wedstrijd in de ijzige kou tegen USRS in Nieuwegein werd gewonnen met 22-15.

The Pigs hebben dit seizoen constant boven aan de ranglijst gestaan, op de voet gevolgd door de tegenstander USRS. Er moest dus gewonnen worden om het kampioenschap binnen te halen. Het ging gelijk op in de wedstrijd en pas in de laatste fase werd het verschil door The Pigs gemaakt. Christian Hendertink, Mart Kattenbelt, Jorrit Uithof en Peter de Roock hebben een try gedrukt, waarvan een conversie benut is door Jorrit Uithof. Er waren veel supporters meegekomen naar Nieuwegein. Dat zorgde voor een goede sfeer met meegebrachte spandoeken.

Nog meer geweldige actiefoto’s hieronder:

The Pigs hadden dit seizoen de doelstelling te promoveren met hun eerste team. De eerste wedstrijdmogelijkheid om dit voor elkaar te krijgen hebben ze benut. De coach Jolanda Kramer verwacht dat ze komend seizoen met dit team in de middenmoot van de derde klasse. Het tweede team van The Pigs blijft nog wel spelen in de vierde klasse. Zij kunnen nog extra man gebruiken. Nieuwe leden kunnen gratis meetrainen op dinsdag en donderdag om 19:30 aan de Drielsedijk in Arnhem.