Dukes-coach Alex Chang heeft een Australisch paspoort, maar daar is lang niet alles mee gezegd.

Zijn naam verraadt maar half de mengelmoes aan cul­turen in hem. Alex Chang blijft graag nog even kleven aan The Dukes, dat morgen weer om de landstitel speelt.

Met pijpenstelen doe je het water dat op deze vroege avond uit de Nijmeegse hemel komt nog veel tekort. Alex Chang moet er straks ook voor minstens anderhalf uur aan geloven. Even ‘hobbyen’ bij de rugbyers van The Wasps. Leren ze ook nog eens wat. Doet-ie er al een tijdje naast, gewoon voor de lol.

Zijn eigenlijke liefde ligt bij The Dukes uit Den Bosch. Vier seizoe­nen alweer. Dat succesverhaal, met de finaleplaats van morgen als vooralsnog laatste hoofdstuk, is zo langzamerhand wel bij iedereen bekend. Maar wie is toch die ge­drongen, markante figuur die al­tijd hevig vloekend ( bij goed én slecht spel) over het veld aan de Li­mietlaan stiefelt? Daar kan Chang zelf natuurlijk het beste een ant­woord op geven. Hij begint nog cryptisch. “Ik ben geel van buiten, blank van binnen, zoals ze dat bij ons zeggen”, vertelt hij aan de keu­kentafel van een gezellig ingerichte gezinswoning.

Dat ‘bij ons’ laat zich overigens niet makkelijk uitleggen. De stam­boom van Chang is complex. On­doorgrondelijk bijna. Hij waagt een poging en in het kort komt het hier op neer: 37 jaar geleden ge­boren in Papoea-Nieuw- Guinea als de derde van vier broers met ( groot) ouders van deels Chinese komaf.

De eerste jaren van zijn leven brengt hij betrekkelijk zorgeloos door in kustplaats Lae, middenin de Pacific. “M’n ouders hadden er een winkeltje, Ready-Set-So heette die. Het begon klein, maar werd steeds succesvoller”, beschrijft Chang, wiens vader ook in de lo­gistiek werkte. Die baan noopte het gezin naar Australië te verhui­zen. Voor veel Papoea’s toch wel het beloofde land. Al was het al­leen maar voor de betere onder­wijsmogelijkheden.

Chang ging er met zijn broers naar een kostschool en bleef daar ook toen zijn ouders weer naar Pa­poea- Nieuw- Guinea terugkeerden. “Ik zag mijn ouders eens per jaar, alleen tijdens kerst een paar we­ken. Toen ik ouder werd, kwam ik erachter dat ze me totaal niet ken­den, andersom ook niet. Dat vond ik moeilijk.”

De nog altijd sterke band met zijn broers, die eveneens over de we­reld uitzwermden (China en Abu Dhabi), stamt ook uit die tijd. Ze waren al jong op elkaar aangewe­zen en dat werd eerder al versterkt door een ernstig auto- ongeluk toen Chang zes jaar was. “Negen maanden lag ik in een ziekenhuis. Ik moest weer opnieuw leren lo­pen en had overal hulp bij nodig.” De Australiër – dat is de nationali­teit die hij met zich meedraagt –  zou nog vaker met gezondheids­problemen te kampen krijgen.

Twee jaar geleden nog miste hij bijna de play-offs van The Dukes toen hij met spoed in het zieken­huis werd opgenomen. In 1994 was het ook al eens kantje boord toen hij naar eigen zeggen geveld werd door een ‘super duper’­mala­ria na een tochtje door de Nieuw-Guinese jungle. Een jaarlang werd hij van alle vormen van sport ont­houden.”Dat ervaar ik nog steeds als een heel moeilijke periode. Ik was en ben altijd competitief. Maakte overal een wedstrijd van. Een jaar aan de kant staan, hakte er stevig in.” En dan te bedenken dat hij nu al pakweg vier jaar niets anders doet: aan de zijlijn staan.

Maar dan wel als coach in de sport, dat doet het ‘m ook voor hem. De trainer in hem groeide al op jonge leeftijd. Hij speelde rugby als semi-profin Hongkong en Au­stralië en zijn ploeggenoten waren dusdanig goed dat hij zelden of nooit een tackle hoefde te maken.

“Ik dacht dat ik er iets van kon, maar verbleekte totaal. Allemaal goede spelers, die al het werk voor m’n voeten wegmaaiden. Het eni­ge wat ik hoefde te doen, was aan­sturen. Zeggen waar ze moesten lo­pen. Op het veld begon ik eigen­lijk al als coach.”

In een (veel) later stadium trok hij die lijn door richting The Dukes.

Nu, bezig aan zijn vierde seizoen in Den Bosch, biecht Chang op dat hij aan het begin niet helemaal zeker van zijn zaak was. “Ik had wel de nodige ervaring opge­bouwd als assistent- coach in Au­stralië, wist hoe ik het wilde gaan doen, maar toch, het was nog maar de vraag of de ‘methode Chang’ hier zou werken.”

In de eerste plaats betekende die werkwijze een kiezelharde voorbe­reiding. Ronde na ronde werden de spelers afgebeuld in het Zuider­park. Er vielen jongens af die het vooral mentaal niet meer konden opbrengen. “Ik hoopte dat ik nog een man of 25 over zou houden.”

Dat lukte net, maar toen Chang het gevoel kreeg dat invloedrijke spelers als Bart en Gerard Viguurs en captain Boudewijn de Rouw hem steunden, wist hij dat een deel van z’n missie al geslaagd was.

Eén landstitel en twee verloren fi­nales verder zit zijn werk in Den Bosch er nog altijd niet op. Aller­eerst hoopt hij morgen in Amster­dam tegen aartsrivaal Hilversum ( kick- off 15.00 uur) weer kam­pioen te worden. Daarna wil hij in elk geval nog een jaar door met het in zijn ogen beste Dukes- team allertijden. Ook het Nederlandse bondscoachschap spookt nog door z’n hoofd.

Ja, ‘mengelmoes’ Chang en de Ne­derlandse polder blijven nog wel even aan elkaar verbonden. “Ik wil hier misschien nog wel liever blij­ven dan mijn vrouw (de Neder­landse Lidwine, red.). Ik houd van mijn leven en zou het nu in elk ge­val niet graag veranderen.”

---

 

Alex Chang met op de achtergrond drie van zijn vier kinderen: Willem (5), Maja (4) en Roos (2). Jesse van vier maanden ontbreekt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CURAÇAO – De U-19 rugbyselectie is dit weekend uitgenodigd voor een internationaal toernooi in Trinidad. De Curaçaose selectie krijgt te maken met verschillende lokale teams en teams van St. Lucia, Guyana en Tobago. Ook de senioren van Wara Wara zijn aanwezig bij dit toernooi. 

Het toernooi is een belangrijke test voor de selectie, omdat er een andere uitnodiging voor de Regionale Rugby Sevens kampioenschappen ligt te wachten. Aan deze kampioenschappen nemen onder andere de landenteams van USA, Canda en Mexico deel.

Sterk en snel
De aanvoerder van de selectie, Torsten Pietersz, kijkt uit naar de ontmoetingen met de teams in Trinidad. “Ik weet dat deze spelers wekelijks hun competitie afdraaien op hoog niveau. Maar ik weet ook dat ik een zeer talentvol team heb. Misschien niet zo ervaren, maar wel sterk en snel.” De poulewedstrijden worden in de wijk gespeeld, op Marabella Recretional Ground. De finales worden gespeeld in het grote voetbalstadion Mannie Rahmjohn Stadium.

Wara Wara
Ook de senioren van Wara Wara nemen deel aan dit internationale toernooi. Zij zullen samen met twaalf andere teams strijden om de toernooioverwinning. Voor hen staat deelname voorop, maar ook is het een test om te kijken of ze zich kunnen meten met de teams in Trinidad. Hun tegenstand bestaat uit de Sevens kampioen Rainbow en het sterke team van Tobago. Beide teams worden zondag weer op Curaçaose bodem verwacht.

Meer hierover

• Rugbyteams bereiden zich voor

At the Netherlands Rugby Union the women’s Sevens team (left) is already seen as priority number one (photo courtesy IRB).

International Rugby Board
March 30, 2011

by Tim Maitland

Olympic status for Sevens is changing rugby exponentially away from the sport’s heartlands. In part 1 of this series Tim Maitland looked at how 95% of the benefit of being in the Games from 2016 isn’t the money that comes from the IOC, but the investment from individual nations into their sport. In part 2 he examines two relatively unheralded areas – the women’s game and regional Olympiads – and how they are driving some of the biggest changes.

As we build towards 2016, National Olympic Committees will have to justify to their governments more than ever before the investment of public funds in sport. Quite simply, that means Olympic medals and that hard fact is going to drive the biggest “hidden” benefit for rugby: growth in the female side of the game.

Nowhere is this more apparent perhaps than in Asia, where the rise of Sevens has encouraged thousands of women to take up Rugby. An astonishing 30% of rugby participants in Hong Kong and Singapore are now female, and women’s rugby is on a massive growth curve in China, where the NOC has smelt the potential for a fast return.

“The biggest opportunity is in women’s rugby,” declares Mark Egan, Head of Performance and Development at the International Rugby Board. “The thing about the women’s game is it is less developed compared to the men’s and potentially there are “soft” medal targets there for some National Olympic Committees.

“If we’re going to grow our numbers, and the IRB has the strategic target of moving from 3.5 to 4.0 million registered players up to 6 million by 2020, one of the greatest growth opportunities is in women’s rugby. I think it’s going to be the biggest growth area for us.”

Sevens Samba

If you’re not convinced, take Brazil as a case study. The Comitê Olímpico Brasileiro is already putting money into Sevens, giving their women’s team an extra £150,000 for this year in the hope of developing the team because it could have to qualify for the 2016 Games. Where that investment is critical is that it allows a team – a winner of all six South American Women’s Sevens Championships and the 2010 South American Games, unbeaten and grossing 1,127 points for and just 46 against in claiming those titles, since 2005 – to spread its wings in search of tougher opposition, which they found in last December’s women’s invitational tournament at the Dubai Sevens.

“In South America, it’s not that it’s easy, but we’ve never lost a game. This is real rugby; the speed and the contact. For us, we have to get out of South America and prove that we can really play. We got to Dubai and we would never have thought we could play in Dubai in an international tournament,” said Julia Sarda, a 28-year-old from Florianopolis, the capital of Santa Catarina State in southern Brazil, who was part of the team that played in the desert.

“We have to get out of South America to improve. We feel like we are athletes now; before, we were just players. It’s improving; a lot of people in Brazil now know about rugby. A lot of people are watching us now, not just our families. It’s changing, but I believe it will change even more. There will be some live TV from the next South American games in February in Brazil. In Brazil now, Rugby Sevens is a girls’ game. We’ve had more results than the guys,” she adds.

The Netherlands are another case in point. Only recently in Las Vegas, the unheralded Dutch women’s national side lost just 17-12 in the Cup final against celebrated Canada.
“Women’s rugby is basically now priority number one. We have 17 girls – 12 elite and five development – working three or four times a week at the moment and in September hopefully going full time,” said coach, Gareth Gilbert.

“We’ve started a Sevens project where we’re aiming for the 2016 Olympic Games in Rio. Fortunately we’ve got a lot of backing from companies who are supporting us financially, and also from the Olympic Committee and our union.”

And of course no discourse on women’s Sevens would be complete without acknowledging the achievements of Australia’s own Wallaroos. They memorably struck gold at the first Rugby World Cup Sevens for women in 2009 with a patchwork quilt of a side made up of fine sportswomen from various different codes, all drawn to the excitement and Olympic allure of Sevens.

The Trickle-Down Effect

Probably the most underestimated arena for the growth of any sport trying to expand beyond its traditional boundaries are the multi-sport regional games around the world, for the simple reason that they provide an achievable level of easily recognisable success for an emerging nation.

It is probably not a coincidence that, following hot on the heels of gaining Olympic recognition, Sevens should have made two significant additions to its portfolio this year. Already a feature of the Asian Games, SEA (Southeast Asian) Games and Commonwealth Games, among others, it will be making its debut with a men-only tournament at the Pan American Games in the Tlaquepaque Stadium in Guadalajara, Mexico in October. The sport is also thought to be scheduled to make a bow in the All-Africa Games in Maputo, Mozambique in September, although it is not clear whether this will be as an exhibition sport or in full medal capacity.

Mexico provides an interesting study of the kind of chain reaction that inclusion in one of the regional games sets off. Recognising the importance of them having more than just a token presence in the Sevens as Pan American Games hosts, the IRB stepped in to fast-track development work, aiding a restructuring of the Federacion Mexicana de Rugby and making them a full member of the IRB. Seeing the IRB investing and recognizing that a bronze medal might be achievable, the Comité Olimpico Mexicano provided funds and gave access to the Olympic training centre. Because of the investment from the NOC and the added profile that both Olympic and Pan Am games status brings, the team has increased its sponsorship income. But, as Egan explains, that is just the tip of a very large iceberg that reaches deep into the waters of the country’s sports culture.

“The big thing is the Mexicans have their national school Olympics; they call it the National Youth Olympics, and rugby is now included in that,” Egan says.

“It’s the same in Brazil. That opens up not just central government money, but regional and local government money and the regional education authorities will follow what the regional governments are telling them. It’s endless, all the different stages and opportunities to get funding purely from being an Olympic sport.”

PART 1 – SEVENS: SPEEDING INTO SPORT’S SUPERHIGHWAY

RC Delft II vs RSRC II 51-7

Written by Michiel

Tuesday, 29 March 2011

Laatste wedstrijd van het seizoen voor het glorieuze tweede team van RC Delft. Deze keer geen stress vooraf voor Michiel en Herman of er wel genoeg spelers zijn, er zijn er zat. Leeftijd varieerde van jong in de driekwarten to gearriveerd in de scrum. Dubbele bezetting op de props zodat alleen Sander als hooker een hele wedstrijd hoefde te spelen. Verder dus een hoop reserves langs de kant en ook aardig wat publiek. RSRC was met een volledig team aanwezig ondanks dat hun eerste team een promotie degradatie wedstrijd tegen Dwingeloo moest spelen.De wedstrijd begon al even zonnig als het weer van vandaag. Het gameplan was duidelijk,  de bal te ver opengooien naar buiten zouden onze scrum niet kunnen belopen en de fitte studenten scrumspelers wel dus we houden het simpel, centres snijden terug naar binnen na de setpiece en van daaruit gaan we spelen. Dit resulteerde in mooi fase spel met pick en go’s en veel loop acties rond onze fly half/voorzitter Kees. Dit resulteerde na 10 minuten in een try voor flanker Jan Zinsmeetser  die een zeer sterke wedstrijd speelde.Tweede try was een uitgespeelde overlap na wederom goed fase spel, wie re scoorde weet ik niet meer zeker maar ik weet wel dat Nicolai onze Servische aanwinst goed was ingeschoven vanaf de full back.Hierna speelde RSRC de bal snel in de vrije ruimte voor de aansluit try, maar helaas voor hun kon Delft het game plan weer oppakken en werd de voorsprong langzaam maar zeker uitgebouwd.Tweede helft met redelijk wat nieuwe spelers voor delft was een kopie van de eerste helft en de winst werd uitgebouwd naar 51-7. Ik stond toen al zelf langs de kant te keuvelen dus weet niet alle try scoorders meer. Wel alle lof voor RSRC die ook bleven rugbyen. Klein minpuntje was de blessure van het broertje van Coen (in goede traditie van het 2e ken ik ook niet alle spelers bij naam), hij moest na een flinke tik op de borst kortademig worden afgevoerd. Hopelijk knapt hij snel op en zie we hem snel weer op het veld.Na het laatste fluitsignaal van de referee (wie anders al de onvolprezen Rob de Roo ) was het tijd voor een gezellige 3e helft. Biertjes stonden klaar en publiek en spelers hadden gezonde dorst. Weer een fijne dag op de rugby.Michiel en Herman bedankt voor het weer een jaar trekken van de kar, dankzij jullie hebben we een mooi seizoen kunnen spelen en zijn we op een nette derde plaats geëindigd! Helemaal top! Bart de Wit

Rugbyklucht duurt maar voort

Gepubliceerd op 29 maart 11, 12:00 Laatst bijgewerkt op 29 maart 11, 21:47

HILVERSUM –

De klucht over de derde wedstrijd in de play-offs tussen de rugbyclubs Hilversum en ’t Gooi duurt maar voort.

Hilversum was oorspronkelijk al zeker van de finale om de landstitel, die voor komende zaterdag op het programma staat. Maar ’t Gooi diende na twee nederlagen tegen de streekrivaal een protest in omdat Hilversum een niet speelgerechtigde speler, Sep Visser, had opgesteld in het tweede duel.

Nog altijd wordt er binnen de rugbybond en de arbitrage en tuchtcommissie overlegd wat er nu moet gebeuren. In eerste instantie hadden de twee teams dinsdagvond een beslissingswedstrijd moeten spelen, maar Hilversum weigerde dat en wilde een diepgaander onderzoek.

Deze week wordt verder gepraat over de kwestie. Of zaterdag de finale wordt gespeeld door één van de twee clubs tegen Dukes is daardoor ook onzeker geworden.

Succes voor Tilburgs studenten rugby

De Tilburgse Studenten Rugby Club Tarantula heeft afgelopen zondag de eerste de play-off wedstrijd gewonnen. Als de studenten de play-offs winnen, promoveren ze naar de derde klasse.

Het rugby team won van het Amsterdamse AAC3 met 19-12.

TSRC Tarantula eindigde afgelopen week als tweede in de competitie waardoor ze de play-off bereikte. Vorige jaar eindigde het team nog als vierde. Het is het tweede jaar dat TSRC Tarantula meedoet aan de competitie, dat na jarenlange afwezigheid is heropgericht door een groep enthousiastelingen.

Rugby is een groeiende sport in Nederland en vooral in studentensteden erg populair. Dit jaar is rugby vertegenwoordigd op het Groot Nederlands Studenten Kampioenschap. Daarnaast wordt de sport tijdens de komende Olympische Spelen gespeeld.

Op 10 april speelt Tarantula de beslissende en laatste wedstrijd van de play-off  tegen ‘The Wasps’ in Nijmegen.

Wil je een keertje meetrainen? TSRC Tarantula traint op woensdag en vrijdagavond om 20.00 uur op de rugbyvelden van Rugby Club Tilburg aan de Bredaseweg.

zaterdag 26 maart 2011 15:02
TIEL – RC de Scrumboks houdt vrijdag 1 april een vriendentraining voor alle jeugd vanaf zes jaar. Iedereen die geïnteresseerd is in rugby en wil ervaren wat deze leuke en sportieve sport inhoudt, is welkom. Een shirt, sportbroek en sportschoenen worden aanbevolen. Dus wil je weten wat rugby is? Kom dan 1 april naar sportpark Rauwenhof, Beethovenstraat 18A in Tiel. De training is van 18.45 tot 20.00 uur. Info: www.scrumboks.nl, ac@scrumboks.nl

Nederlands Dames Sevens Team derde op het Hong Kong Women’s Rugby Sevens Toernooi.

Afgelopen nacht vond in Hong Kong het Hong Kong Women’s Rugby Sevens Toernooi plaatst. Naast Nederland namen USA, Canada, Frankrijk en China, allemaal landen uit de top 10 van de wereld, deel aan dit toernooi. Nederland eindigde  in Las Vegas als runner-up, maar met China en Hong Kong in de poule was dit een zeer moeilijk, maar geen onmogelijke opgave voor dit ambitieuze, strijdlustige team.

Het Nederlands Team eindigde onder meer door een winstpartij op China als tweede in haar poule. Door deze prestatie speelde het Nederlands Team vanwege de toernooiopzet meteen om de 3e en 4e plaats. Deze wedstrijd werd gespeeld tegen de USA dat het Nederlands Team een aantal weken geleden ook al trof in Las Vegas. Opnieuw wist het Nederlands Team te winnen. Dit keer met een nipte overwinnen van 12-07. Naast de tweede plek in Las Vegas is er met de overwinning op de USA een derde plek behaald.

Ondanks het verlies tegen Frankrijk, de grootste concurent van Nederland, kijkt Bondscoach Gareth Gilbert terug op een geslaagd toernooi. Met het behalen van de 3e plaats hebben de speelsters het toernooi goed afgesloten. Het belangrijkste Sevens Toernooi vindt plaats 16 en 17 juli 2011. Bij terugkomst in Nederland kan het team zich met de ervaring die zij in Hong Kong heeft opgedaan, verder gaan ontwikkelen richting dit belangrijke toernooi.

Poulewedstrijden			Uitslag
Filippijnen	– Nederland		00-56
China	– Nederland		05-17
Nederland	– Frankrijk		00-12
Nederland	– Hong Kong		05-15
3e / 4e plaats
Nederland	– USA		12-07

Het Nederlands Team zal zich nu gaan voorbereiden om uit te blinken in eigen land. Zij zal deelnemen aan de Amsterdam Sevens op 21 en 22 mei 2011. Dit is het eerste toernooi waar onze Nederlandse supporters hun Dames live in actie kunnen zien. Na Las Vegas en Hong Kong zal de Amsterdam Sevens de derde internationale test worden op hun ‘Road to Rio’.

Normaal alleen Rugby nieuws in het Nederlands, maar af en toe een uitzondering

RCO Harlequins troeft Greate Pier op snelheid af

De eerste competitiewedstrijd bij kunstlicht is de rugbyers van RCO Harlequins uit Oldenzaal uitstekend bevallen. Op het Wethouder Horstman sportpark in Enschede, de thuishaven van ERC ’69, werd met 56-10 (ruststand 36-0) gewonnen van Greate Pier uit Leeuwarden. De enorme snelheid waarmee de Oldenzalers in de eerste helft de aanvallen uitvoerden, vormde de basis voor de triomf. De jarige Frank Segerink (hij werd 38), Frits Lohuis en Christian Workel waren stuk voor stuk hun opponenten te snel af en rondden fraai af met een try. Daardoor stond het binnen de kortste keren 19-0 en was de strijd  in deze wedstrijd van de vierde klasse Noord/Oost al in een vroeg stadium gelopen. De spelers van RCO Harlequins waren heel positief over het spelen van de wedstrijd bij kunstlicht. Greate Pier was, gezien de twee uur reistijd en 200 kilometer iets minder enthousiast. “Er gaat niets boven het spelen van een wedstrijd op woensdagavond bij kunstlicht”vertelde een speler enigszins ironisch. by: Wilfred Roobaard